به احترام مردانی که ایستاده بودند …

امیر یعقوبعلی

برو مرد بیدار اگر نیست کس

که دل با تو دارد ممان یک نفس

همه روزگارت به تلخی گذشت

شکر چند جویی در این تلخ دشت …؟

شب نشینی مان که می رفت ته بکشد باید لابلای وسایل همیشه آشفته ات فیلمی پیدا می کردیم برای دیدن. در واقع فیلمی برای ندیدن. با آن همه وسواس می گشتیم و فیلی پیدا می کردیم و می گذاشتیم صدای تلویزیون لالایی بشود و فیلم دیگری در ما آغاز شود …

حالا سه ماه است که این آسمان رفته است درست پشت آن میله ها و دارد از پشت ردیف دیوار های طولانی اوین، به ما دهن کجی می کند. یکی از همان فیلم ها را برای ما گذاشتند امید. دقت و وسواسی در ساخت فیلم نبود اما. کارگردان اش از سر پرکاری به تکراری ابلهانه افتاده بود؛ تلاش زیادی کرده بود تا تصاویر همه یک چیز را نشان بدهند؛ تصاویری کلیشه ای و پیوسته از پسرانی که همگی «اشتباهی» بوده اند. پر از گناه و گردن کج کرده و پشیمان … و در میان آن تصاویر یکی مزین شده بود به نام الف. میم؛ متهم پرونده ی سوم.

«قاضی» زل زده است به متهم پرونده سوم که ایستاده است و سخن می گوید. از همه چیز می گوید جز اشتباه و پشیمانی . از پدری می گوید که اعدام شده است و از مادری که او هم نه فقط این بار که پیش تر هم طعم زندان را چشیده است … و قاضی ناتوان از درک این موضوع است که تو چه چیزی را به رخ شان کشیده ای. تو از «تکرار» چیزها سخن گفتی امید. از اینکه اگر چه زندان و اعدام و … پیش تر هم بوده است، اما هستند هنوز کسانی، از تبار چشیدگان سختی ها حتی، که دوباره ایستاده باشند. تنها ایستاده باشند و سخن بگویند. می دانم که آن همه زحمت نکشیده بودند تا تو را ببرند روی آنتن، و بگذارند هر آنچه می خواهی بگویی … اصلا چه اهمیتی دارد که تو چه گفتی؟ که چه می خواستند بگویی؟ از تمام آن فیلم، که با ساعت ها کار تداریک  دیده بودندش، همه تنها شکوه مردانی را دیدند که ایستاده بودند، حتی اگر کمر به قتل خود بسته بودند و سخن در انکار خویش گفتند.

ما مردانی را دیدیم چون تو ، که ایستادند، و دروغ چرا؟ از آن روز فیلم دیگری در ما آغاز شده است …